Leven met een depressie

… Het is niet zo makkelijk als het klinkt.
Helemaal niet, eigenlijk. Het is zelfs niet eens makkelijk.

Wat ik dacht dat een leesdipje was, zat veel dieper dan dat. Veel dieper dan ik zelf ook kon voelen.
Ik heb een berg recensie-exemplaren liggen en ik heb er de afgelopen twee maanden niet één aangeraakt. Als dat niet erg is… Ik heb er het fut niet meer voor.
Onlangs kwam mijn pre-order binnen van Harry Potter and the Cursed Child. Die heb ik op anderhalve dag uitgelezen en ik was extatisch. Eindelijk weer uit mijn leesdip, dacht ik. Tot het boek uit was en ik eigenlijk een recensie erover had moeten schrijven. Niet dus.
Weg fut.
Weg zin om iets te doen.
Alleen maar een leegte.
Er is zoveel dat ik zou moeten doen en maar 2 procent daarvan geraakt daadwerkelijk gedaan: ik krijg mezelf met veel moeite uit mijn bed en naar mijn part-time job. ’s Middags ben ik uitgeput. Ik zou wel kunnen slapen. Maar ik heb ook nog een bijbaantje van thuis uit op wisselende uren, en ook daar moet ik maar aan toe komen. Dat lukt amper. Zonder concentratie, zonder energie en zonder interesse. Zo gaat het eigenlijk voor alles. Ook niet-werkgerelateerde dingen.
Er zijn momenten dat ik mij iets beter voel en dingen wil gaan doen, en ik kan mij dan ook echt amuseren (bijvoorbeeld Pokémon Go spelen. Erg ja, ik weet het.), maar als ik dan weer thuis kom, plof ik in de zetel en dan is er die zware, zwarte deken die weer over mij heen valt en al mijn wilskracht en energie weg zuigt, alsof het een Dementor is. Helaas werkt chocolade niet om mezelf beter te gaan voelen. Geloof me, ik heb het geprobeerd.

Wanneer ik erover nadenk, voel ik mij al langer niet meer goed. Het is nu alleen maar erger. Het is dat ik twee jobs heb, vier katten en een heel liefhebbende vriend, maar anders kwam ik mijn bed niet eens meer uit. Ik bewonder mijn vriend nog steeds elke dag dat hij om kan gaan met mijn stemmingswisselingen, mijn korte antwoorden of mijn apathie. Ik zou niet weten wat ik zonder hem moet doen.

Ik hoop heel snel weer volop voor Boekenvlinder te kunnen lezen en schrijven, maar voorlopig blijft het hier enkel een waakvlammetje, tot ik mijn eigen vlam terug aangestoken krijg. Blogtours waarvoor ik ingepland ben, zal ik uiteraard nog wel gewoon meedoen.

Ik kreeg regelmatig van volgers de vraag waarom ik niets meer post, dus bij deze…

Ik hoop op jullie begrip en voor de mensen onder ons die Engels begrijpen, onderstaand filmpje geeft een beter inzicht in hoe ik mij voel, en vele andere mensen met mij.

Jasper Polane – Wolvinnen van Otrostaadt

Wolvinnen van Otrostaadt Boek omslag Wolvinnen van Otrostaadt
De Onzichtbare Maalstroom
Jasper Polane
Fantasy
Quasis
25/06/2016
Paperback
294

Een raadselachtige moord, waarbij slechts gemummificeerde resten achterblijven. Als er meer slachtoffers vallen gaan Edison Walraven en Heike Krim op onderzoek uit. Al snel blijkt het om een seriemoordenaar van bovennatuurlijke komaf te gaan. Het wordt een race tegen de klok om de dader te vinden, terwijl persoonlijke problemen de zoektocht bemoeilijken.
Een wereld van hen verwijderd is Heikes zusje Lise toegetreden tot de geheimzinnige IJzeren Toren, een opleidingscentrum van de inquisitie. Wanneer er strijd uitbreekt tussen de leerlingen neemt Lise een verschrikkelijke beslissing.

In Wolvinnen van Otrostaadt, het derde deel van De Onzichtbare Maalstroom, volgen we Heike en Edison op hun onderzoek naar een raadselachtige moord. Wanneer blijkt dat het om een bovennatuurlijke seriemoordenaar gaat, komt het onderzoek in een stroomversnelling in een poging vele levens te redden. Dit loopt echter niet van een leien dakje, en Heike en Edison worden zwaar op de proef gesteld.

In dit derde en voorlaatste deel van De Onzichtbare Maalstroom heeft Jasper Polane zichzelf overtroffen. Zoals we intussen van hem gewend zijn, laat hij twee -of meerdere- verhaallijnen parallel naast elkaar lopen, om ze op sublieme wijze samen te voegen. Deze kunde is weinig auteurs gegund.

Jasper heeft een vlotte pen, waardoor het verhaal vlot weg leest. Door de twee voorgaande delen is de lezer gewend aan de nieuwe termen en andere woorden. Hierdoor moet er niet al te veel terug gelezen worden om in het verhaal te blijven. Dit gebeurt namelijk geheel vanzelf. Wanneer de lezer in het verhaal zit, blijft die erin.

Wolvinnen van Otrostaadt bevat voldoende spanning, maar wordt af en toe onderbroken voor “kalmere” delen, waardoor de lezer niet het gevoel krijgt in een thriller beland te zijn in plaats van in een fantasyverhaal.

Ik kijk alvast uit naar het volgende en laatste deel van deze reeks. Ik weet nu al dat ik het jammer ga vinden dat het verhaal stopt.



Over de auteur

Jasper Polane is schrijver, uitgever en oprichter van Quasis. Als scenarist schreef hij tekenfilmseries voor televisie. Zijn debuut Lege steden (2014) werd genomineerd voor de Hebban Award voor het Beste Fantasyboek van het Jaar. Het vervolg Vorstin van de Kou verscheen in 2015. Hij woont met zijn gezin in Leiderdorp.


Ik wil uitgeverij Quasis -en Jasper Polane in het bijzonder- bedanken voor het schenken van een recensie-exemplaar en een plaatje in deze blogtour. Dit heeft mijn recensie op geen enkele manier beïnvloed.

Lydia van Houten – Het vervloekte huis

Het vervloekte huis Boek omslag Het vervloekte huis
Lydia van Houten
Thriller
Kabook Uitgevers
06/06/2016
Paperback
280

Als de 43-jarige journaliste Mikayla geconfronteerd wordt met de zelfmoord van haar man Steven, stort haar hele wereld in. Steven Jackson, geboren in Canada, blijkt echter een onverwachte erfenis voor Mikayla achter te laten: een huis in Rocky Roads, British Columbia, Canada. Samen met haar 7-jarige zoontje Jason en haar 16-jarige dochter Valerie ontvlucht Mikayla haar nu eenzame leven in Amsterdam. Ze emigreert naar Canada, in de hoop haar eerste thriller te schrijven in het klaarblijkelijk uitgestorven Rocky Roads. Al snel stuit ze op een aantal eigenaardige zaken, zoals de onopgeloste moord op Joanna la Croix van twintig jaar eerder.

Als Mikayla op eigen houtje onderzoek gaat doen naar de moord, wordt steeds duidelijker dat Rocky Roads een duister geheim herbergt. Mikayla duikt in het verleden van het stadje. Vanaf dat moment gebeuren er rare dingen in en om haar huis. Jason meent zelfs dat het spookt, dat het huis vervloekt is. Als hun hond Gollum spoorloos verdwijnt neemt Mikayla zelf het heft in handen. Ze moet en zal de onderste steen boven krijgen…

Het vervloekte huis vertelt het verhaal van Mikayla, die na de zelfmoord van haar man intrek neemt in zijn huis in Canada, waar zij voor zijn dood niets van wist. Met mondjesmaat krijgt ze meer informatie over haar overleden man en de gebeurtenissen in het stadje. Deze wil Mikayla grondig onderzoeken voor haar boek, maar dit wordt haar niet in dank afgenomen.

Wanneer weinig aandacht word geschonken aan de juistheid van het verhaal, loopt het vlot en is het moeilijk weg te leggen. Er zijn echter redelijk wat onjuistheden en dingen die niet (meer) kloppen naarmate het boek vordert, wat helaas afbreuk doet aan het verhaal.
De personages zijn maar oppervlakkig uitgewerkt waardoor het voor de lezer moeilijk is zich in hen in te leven. Naarmate Mikayla verder gaat graven in de gebeurtenissen van het stadje, komen er steeds meer vreemde dingen naar boven, en de geheimhouding door de bewoners wordt steeds strikter. Hierdoor krijgt het verhaal een ongeloofwaardig tintje en door -mijns inziens- een verkeerde plottwist vrij vroeg in het boek, wordt al snel duidelijk hoe de vork in de steel zit en weet de lezer ook meteen wie de dader(s) is/zijn. De titel Het vervloekte huis is dan ook meteen niet meer van toepassing op de inhoud.
Voor de verdere rest van het verhaal wordt er vrij veel rond de pot gedraaid en is het hoofdpersonage nog de enige met een blad voor haar ogen. Sommige personages komen dan ook enkel nog aan bod door middel van één zinnetje, wat jammer is, want hier had veel meer in gezeten.

Ik heb, desondanks, toch genoten van het boek en heb het een tweede maal gelezen om tot een eerlijke recensie te komen.



Over de auteur:

Lydia van Houten (1972) begon haar freelance carrière in 2003. Begin 2005 debuteerde zij met de jeugdserie ‘Teken van Drie,’ waarbij Het laatste oordeel werd uitgegeven door Uitgeverij Ellessy. Er volgden (internationale) freelance opdrachten, vooral voor prentenboeken. De serie ‘Goedenacht kleine Maan,’ uitgegeven door Yoyo Books, verscheen wereldwijd.Vanaf 2015 concentreert Lydia zich op het schrijven van thrillers. Haar thrillerdebuut: ‘Doodstil’ werd door critici goed ontvangen en ontving meerdere vier sterren recensies.Haar karakteristieke filmische schrijfstijl in combinatie met levensechte karakters maakt dat lezers Lydia van Houten als thrillerschrijfster erg waarderen. De Spaanse vertaling van dit boek zal in 2016 verschijnen.
Lydia van Houten studeerde taal: Nederlands, Engels, Frans, Duits, Italiaans en Spaans. Tegenwoordig concentreert Lydia zich op (online) marketing en communicatie.

(bron)


Ik wil Kabook uitgevers bedanken voor het schenken van een recensie-exemplaar. Dit heeft echter geen invloed gehad op mijn recensie.